Na samym początku oferowano tylko wersje 3- i 5-drzwiowe, a z biegiem lat wprowadzano inne, m.in. czterodrzwiową zwaną Vento, pięciodrzwiowe kombi i sportowego kabrioleta. Znacznie zmieniono wystrój wnętrza, poprawiono jakość wykonania, zwiększono przestronność wnętrza. Wymiary zewnętrzne wzrosły w porównaniu do poprzednika. Długość auta zwiększono o 31 mm i wyniosła ona 4018 mm. Poza tym szerokość z 1664 zwiększono do 1695 mm, a rozstaw osi uległ niewielkiej zmianie i wynosi 2472 mm. Zmniejszono także współczynnik oporu powietrza - do 0,3.

Golf III był samochodem oferującym najszerszą gamę jednostek napędowych w swojej klasie. Zaczynała się ona od odmiany 1,4 60 KM z wtryskiem jednopunktowym oferującym marne, żeby nie powiedzieć beznadziejne osiągi. Większym motorem był 1,6 o mocy 75 KM - minimalnie lepsze wartości niż podstawowy, 1,8 o mocach 75 i 90KM (mocniejszy wariant polecany ze względu na harmonijną pracę i dobrą elastyczność), 2,0 115 KM, 2,0 16V 150 KM (oba warianty dwulitrowe oferowały dobre osiągi) oraz sześciocylindrowy 2,8 VR6 174 KM. Jednostki dieslowskie były reprezentowane przez dwie niezbyt nowoczesne 1,9-litrowe silniki z komorą wstępną bez doładowania (64 KM) i z turbiną (75 KM). Klient mógł wybierać również wśród bogatej oferty poziomów wyposażenia, od najtańszego CL, poprzez GL, GT, GTD, a skończywszy na VR6. Volkswagen przez cały czas rozbudowywał ofertę jednostek napędowych, dlatego w 1996 r. można było zamówić Golfa z silnikiem benzynowym o pojemności 1,6 i mocy 100 KM. Ważnym momentem w historii całej firmy było wprowadzenie do oferty jednostek TDi, czyli silników wysokoprężnych z wtryskiem bezpośrednim. Zdobyły one od razu dzięki niezwykłej dynamice, oszczędności i elastyczności pozytywną opinię. Początkowo, mniej więcej na jesień 1993 roku, producent oferował silnik 90-konny z turbodoładowaniem, od 1995 r. ten sam silnik w wersji wolnossącej 64 KM (SDI), później od 1996 r. montowany był wariant 110 KM. Szczególnie ten ostatni był spełnieniem marzeń wielu kierowców. Dziennikarze testujący Golfa z tym silnikiem nie mogli nadziwić się, że z silnikiem TDi auto jest szybsze niż z dwulitrowym benzynowcem (GTI). Trzeba tutaj wyraźnie zaznaczyć, że VW był pionierem w dziedzinie tych silników, i że to właśnie on zrewolucjonował rynek diesli. Następcę Golfa III wprowadzano na rynek stopniowo, a to oznaczało, że niektóre wersje były produkowane jeszcze przez jakiś czas. Na przykład produkcję Golfa III Varianta (wersja kombi) zakończono dopiero w 1998 r., natomiast hatchback odszedł do lamusa w 1997 r., ustępując miejsca nowszej czwartej generacji.

VW Golf jest samochodem poszukiwanym na rynku wtórnym, co znajduje niestety również odbicie w statystykach kradzieży.

Golfa chwali się za niezłe materiały użyte do wystroju wnętrza - poza wersją CL, która dysponowała ceratowymi obiciami foteli. Pochwalić należy go za dobre właściwości jezdne, doskonałą dostępność części, a także trwałość zawieszenia, które doskonale znosi nasze dziury. Wiele pochlebnych opinii można usłyszeć na temat siedzeń. Są w miarę twarde, ale nie powodują zmęczenia po kilkusetkilometrowych podróżach. Dobry poziom bezpieczeństwa zapewniają kontrolowane strefy zgniotu oraz solidne belki wzmacniające umieszczone wewnątrz drzwi. Nadwozie jest doskonale zabezpieczenie przed rdzą.

Samochód ten nękają niestety poważne słabości. Niezawodność nie jest już mocną stroną tego modelu, psują się podzespoły m.in. rozrusznik, pompa paliwa, rdzewieją styki elektryczne. Dość szybkiemu zużyciu ulegają łożyska kół tylnych, co objawia się zwiększonym hałasem wewnątrz pojazdu. Słowa krytyki należą się za wyposażenie, które w przeważającej części Golfów ogranicza się do wspomagania. Niektóre wersje nie mają nawet obrotomierza, a jeszcze inne dysponują tylko 4-biegową skrzynią biegów. Niezrozumiałe są bardzo wysokie ceny tych aut na rynku wtórnym.

Marcin Majski

SZUKAJ

NASZE GAZETY